اینو امروز توی گودر دیدم. چقدر طرف رو درک می‌کردم.

و ینجّی الصالحین.

[…]

گاهی حرف‌هایی هست که مخاطبی خاص دارند که نمی‌شنود یا نمی‌خواهد بشنود …

گاهی بحث از مصداق‌هایی است که گفتنی نیستند و کسی که “بخواهد” بداند، می‌داند …

گاهی حرف‌هایی در گلویمان مانده‌اند و بغض شده‌اند که گوش شنوایی برای‌شان نیست …

در همه‌ی این “گاه”ها، خدایا تو هستی که می‌شنوی و ما حواسمان نیست که می‌دانی و می‌شنوی

خدایا! امید ما به این‌که می‌شنوی بغض‌های‌مان را، این آخرین اندوخته‌ی ما در این مسیر تاریک را از ما مگیر ….

اصلاً کاری کن با این دل مریض ما، که مخاطب خاص‌اش تو باشی که بغض‌های فروخورده را می‌دانی.

بقیه هم برای‌مان، بقیه باشند و انتظاری بیش از آن‌که باید، ازشان نداشته‌باشیم. و خودمان را،

و آن‌ها را با بروز دادن بغض‌های مزمن‌مان نیازاریم …

خدایا ما “کم‌شماریم”

ما هیچ‌ایم

ما نیستیم

امّا

تو که هستی …

  “امام حسین ما، عقل ماست”

همین!

پ.ن: البته حرف‌های نغز فراوانی داشت که این را آوردم …

هم غزه

هم لبنان

……..

هم ایران

پر واضح است که روی سخنم با این “رویکرد” است و نه یک دولت خاص که در این عرصه پیش‌تاز است…

به یُمن ولادت با سعادت کریم اهل بیت امام حسن مجتبی بالآخره توانستم نگارستان را راه بیندازم و با نام خدا اولین نگاره را در آن‌جا “قلمی کنم”.

از این به بعد کارهایی را که می‌کنم (که یا کار دل است و یا کارهایی که برای عرضه در جایی درست می‌کنم، آن‌جا خواهم گذاشت)

و به مرور هم کارهایی که در این مدت کرده‌ام و کارهای نگارستان قدیم را (که آشنایان قدیمی این خانه آن‌ها را به خاطر دارند) به یاری خدا در آن‌جا خواهم گذاشت.

یا حق

قسمت دوم

قسمت سوم

فکر می‌کنم نه همه اما حداقل برخی از خوانندگان در انتهای قسمت قبل گفتند خب حالا اینا به هم چه ربطی داشت؟

یارو اولش می‌خواست رئیس جمهور شه جلوی گرونی رو بگیره. بعد فیلسوف شد و سر از مسأله خلقت در آورد. بعدش یک دفعه بحث‌های ایدئولوژیک مطرح کرده که انسان دردمند کی هست و مرفه بی‌درد کیه. بعد همه اینا تحت عنوان یک رؤیای کودکانه داره بیان می‌شه.  خدایی جای شما بودم ممکن بود نامید بشم از خوندن این مطالب بی سروته .

اما زبان قاصره از گفتن اونچه که در کل این سال‌ها بر سر این مغز آمد.

این عکس‌هایی که مشاهده می‌کنید عکس‌های یک ظرف برای درست کردن ژله است. یک مشکل همیشگی من برای درست کردن ژله جداکردن اون از قالبشه. برای در آوردن ژله از ظرف فلزی باید اونو فرو کرد توی آب جوش. اگه خوش شانس باشید و دستتون نسوزه حداقل بلایی که سرتون می‌آد اینه که مقداری از ژله آب می‌شه و دور و بر ظرف نهایی کثیف می‌شه. اما خوبی این ظرف اینه که می‌شه از تهش یه ضربه به ژله زد تا تالاپی بیفته بیرون. به نظرم مخ طرف کار می‌کرده. با یک ایده ساده یه چیز خوب درست کرده.

اینو دیروز توی مترو از یک پسرک دستفروش خریدم. یک پسرک سبزه چشم بادومی که یا افغانی بود یا مشهدی. فکر کنم نه یا ده ساله بود. وقتی داشتم از اون خرید می‌کردم یه پسر دیگه هم اومد که داشت دستمال کاغذی با فال می‌فروخت. این یکی حدود هفت ساله بود با صدایی به غایت نازک و بچگانه. که البته برای مغز من نقش سوهان رو داشت. دستمال کاغذی نمی‌خواستم. توی کیف آقای من پره از این دستمال فالی‌ها. بی‌خیال پسربچه دوم شدم. وقتی ایستگاه دروازه شمیران پیاده شدم شنیدم که پسر کوچکتر به پسر بزرگتر گفت: “داداش یه دقیقه اینا رو نگه دار….” و پسر بزرگتر با حالت حامی پسر کوچکتر را در پناه خودش گرفت تا موقع پیاده شدن بهش تنه نزنند.

این صحنه و دوباره پرت شدن به کودکی.

به رؤیاهای کودکی.

این یکی بچگانه‌تر است. بچگانه‌تر از فکر خنده دار اعتصاب. بچگانه‌تر از زمانی که کودکی بداند معنای “عبث” چیست. بچگانه‌تر است. آری یک فکر بچگانه است که دل “نداری” را به “داشتن” شاد کنی.

فکر مادر دانیال را به داشتن کمی پول برای یاد گرفتن آرایشگری و نرفتن به سر کار سخت شالی‌کوبی

فکر مریم به داشتن کیف و مداد و پاک کن و چشم ندوختن به داشته‌های بچه‌های دیگر

فکر یک پدر به داشتن پول بیشتر برای فرستادن پسر به دانشگاه

اما مگر همه داشتن‌ها از جنس پول است.

فکر یک کودک یتیم به داشتن یک خانواده.

ما انسان‌ها در خودخواهی نظیر نداریم. آن‌قدر که در خوبی کردنمان هم حتما باید ردی از خودخواهی باشد. حتی اگر آن رد مرئی نباشد قطعا با جستجو در عمق انگیزه آن، چیزکی پیدا می‌شود.

این فکر من و یا بهتر بگویم این تصمیم من (ما) آنقدر مورد تعجب اطرافیانم قرار گرفت که گاه فکر می‌کنم دارم کفر می‌گویم و خود خبر ندارم. در اولین سؤال “مگر مشکلی دارید که می‌خواهید کودک دیگری را به فرزندی بپذیرید؟” و در پاسخ “نه” سوال دوم مطرح می‌شود که “پس چرا؟”

واقعا چرا؟

چرایش همان داستان طویلی بود که از ابتدا تا اینجا خواندید. و سؤال من: “چرا که نه؟”

دیدم که نمی‌شود درد جامعه‌ام را شفا بدهم. گفتم به سهم خود کاری بکنم.

دیدم نمی‌توانم تک تک خردسالان معصوم شهر را به زیر بال خود بگیرم گفتم به سهم خود یکی را بر سر سفره‌ام بنشانم.

دیدم نمی‌توانم صبح تا شب، شب تا صبح درد داشته باشم و در پی درمان نباشم گفتم فقط کمی از این تریاک به  زیر دندان نهم.

کجای این کار بد است؟ شما بگویید من چه کار کنم؟

این رویا را هم مانند دیگر رؤیاهایم بدهم دست باد تا با خودش ببرد و بروم پی زندگی گوگولی مگولی خودم. یک یا دو یا سه یا n سال دیگر کودکی را به دنیا بیاورم، در نعمت و شادی و رفاه غرقش کنم. با کودکم فخر بفروشم و به قد و بالایش بنازم یا این بار نخ این یکی را محکم دستم بگیرم تا باد با خودش نبردش؟

نمی‌شود به جای آفرینش دوباره و دوباره و دوباره به آنچه آفریده شده نگریست و در اعتلایش کوشید؟

نمی‌شود مادر بود نه فقط به حکم خون که به حکم عاطفه؟

واقعا دنیای انسان این قدر با خون گره خورده است؟ که حتی دل بریدن دیگری از این به اصطلاح حق مسلم برایش حیرت‌انگیز و گاه ترحم‌آور است؟