فردپرستی

حرف آخر را همین اول بزنیم: تا هنگامی که « بت پرستی » در میان ما رواج داشته باشد، « آدم ها » بزرگ می شوند نه « حقیقت » و آنگاه رفته رفته « حرف ها و افعال آن آدم های بت شده » جای « حق » را می گیرد و قضایای استدلالی بدین صورت در می آیند: « فلانی اینچنین گفته است و چون فلانی چنین گفته، پس حق همین است.»

شهید سید مرتضی آوینی

چند نکته:

۱ – این را سید مرتضی آوینی در مورد نقد فیلم مشق شب عباس کیارستمی نوشته است

۲ – نوشتن چنین گزاره ی بدیهی ای و در آخرش نوشتن “شهید مرتضی آوینی” به نحوی با حرفی که در این گزاره گفته شده در تناقض است یعنی این که این حرف خوب است چون آوینی گفته. که البته منظور من ابداً چنین استفاده ای نیست و معیارم برای درستی یا نادرستی این حرف این نیست که چه کسی آن را گفته است

۳ – قضایای استدلالی فراوانی را به این شکل می توان سراغ گرفت که “فلان چیز اشتباه است چون فلان کس حرفش را می زند و روی آن مانور می دهد” یا “چون فلانی این حرف را زده دربست باید قبولش کرد” که هیچ کداممان با انواع مختلفش بیگانه نیستیم. به نوعی به هم ریختگی است در معیارهای تعریف حق و باطل …

1 دیدگاه برای «فردپرستی»

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *