روزمرگی

آقا این وبلاگ ما مصداق کامل این پسته:

“طرف تو وبلاگش می نویسه “دلم هویج بستنی میخواد”؛ دویست نفر میان کامنت میدن که ما با این پست تو متحول شدیم و به خدا رسیدیم. اونوقت ما یه هفته فکر میکنیم چی بنویسیم، آخرش یه کامنت برامون میذارن که “شارژ طلایی ایرانسل رو از ما تهیه کنید. مملکته به قرآن…”

یه پست گذاشتم کلی کامنت جمع کردم. این همه پست جدی می نویسم هیشکی محل نمی ذاره. شده عین هویج پز. 😀

(این عبارت آخر رو فقط خوانندگان اینجا می فهمند یعنی چی :P)

ساعت ۸:۳۰ شبه و ما جفتمون سر کاریم. ماشین هم نداریم. عین خیالمون هم نیست. صدای وبلاجیک هم در اومده هی می گه

java.lang.OutOfMemoryError: PermGen space

البته منم در باطن دائم دارم nullPointer می دم. منتها جهت شادی و خنک شدن دل رئیس هم که شده نشستم اینجا. تازه پنجشنبه هم می خوام برم طار. هنوز بهش نگفتم. اگر بدونه که دیگه اصلا بهم مرخصی نمیده. خلاصه من الان باید با تمام وجود مثبت بازی در بیارم تا این رئیس ما دلش واسه ما بسوزه. ما که نفهمیدم کدوم رگ و ریشه ایشون به شیرازی ها کشیده. اما خب به هر حال. از نظرات شخص شخیص محسن استقبال میشه ( در زمینه رگ و ریشه شیرازی)

رسما کم آوردم….اما حس رفتن به خونه نیست. بعد از ۱۲ ساعت کار یه ضرب.

5 دیدگاه برای «روزمرگی»

  1. همینه دیگه من روزی دو سه تا پست فلسفی هم بنویسم هیچکی محلم نمیذاره اونوقت تو یه پست هویج بستنی ای هم که میگذاری تا دو ماه هر روز سی تا کامنت می‌آد برا تأیید. همین میشه هوس کیش میکنند جوونای مردم 😉

  2. البته اونی که شما گفتی مصداقشی منظورش چیز دیگه ای بود، اسمش هم گذاشته بود تبعیض جنسیتی! شما هم اگه یه کم دخترونه بنویسی، البته با اجازه ی من (منظورم آقاتونه نه من:دی)، اونوخت کلی کامنت واست می ذارن البته با اجازه ی من:دی

    در مورد رییس اتون هم به هر حال هر ولایتی یه استثنائاتی هم داره! مثل خود من که انقده زرنگم:))

  3. پس خوش به حال ما که هر موقع میخوایم مرخصی بهمون میدن:دی
    من هم به همین نتیجه رسیدم! توی این یک ماه اخیر که هی پست های کوتاه مینویسم و چرت و پرت توشون مینویسمُ یهو کامنتامون رفته بالا

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *