چه هراس از شب های تاریک و طولانی زمستان
که عشق ما گرمابخش خانهمان است
و
امیدی به بردمیدن صبح
پی نوشت: ما که مثل شما بلد نیستیم کارت راستکی درست کنیم. خودمون نفاشی بکشیم. خطش رو بنویسیم. مجبور بریم از یه جا ورش داریم. تقدیم با عشق 
۳۰دی۱۳۸۸
وَ إذَا جَائَکَ الّذِینَ یُؤمِنُونَ بآیَاتِنَا فَقُل سَُلامٌ عَلَیکُم کَتَبَ رَبُّکُم عَلیَ نَفسِهِ الرَّحمَةَ
Category: 
۲:۰۶ ب.ظ
خیلی باحال بود:دی جالبه که دقیقاً وصف حال شماست این!
شالش هم که سفیده، انگار خود خودتونید…..
ببینم یعنی این بچه بالاخره اون سبیلاشو زد؟:D
عشقتون گرم و امیدتون سبز
آخخخخخخخی!
خیلی قشنگه! ولی این علی هم چه راحت دستاشو تو جیبش گذاشته داره نگاه میکنه!