وَ إذَا جَائَکَ الّذِینَ یُؤمِنُونَ بآیَاتِنَا فَقُل سَُلامٌ عَلَیکُم کَتَبَ رَبُّکُم عَلیَ نَفسِهِ الرَّحمَةَ

کجایین؟

چرا هیچ صدایی از هیچ کس در نمی‌آد؟

چرا هیچ کس هیچی نمی‌نویسه؟

هفته‌هاست که شنبه‌ها با ذوق و شوق reader را چک می‌کنم و به خود می‌گویم دیگر این جمعه نوشته‌اند.

اما هیچ کس نیست.

آن هایی هم که هستند در حال تعطیل کردن هستند.

چی شده؟ کجایید؟ زنده‌اید؟ زندگی‌هاتان؟ خنده‌هاتان؟ عکس‌هاتان؟ بازی‌های وبلاگی‌تان؟ از هیچ کدام اثری نیست.

نگذاریم بیش از این تنهایی را حس کنیم.

۱۰ Responses to “دوستان من”

  1. ما زنده ایم! :D

  2. ما هم هویچ!

  3. ?
    ما که تازه آپ کردیم :)

  4. ولی جدن هیشکی هیچی نمینویسه.گندشو درآوردن دیگه. فقط شیر میکنن. بخدا!

  5. اگر یکی از این دوستان منم، نه زنده نیستم.
    :!:

  6. من هستم :)

  7. ما هم مثل پژمان :-|

  8. معتاد شدی خواهر من! می خوای زنگ بزنم به این مراکز جمع آوری معتادین. بچه ها هم سوژه پیدا کنن واسه نوشتن:D

  9. ما هم زنده ایم : :wink:

  10. سلام.
    خب چرا خودتون پیشنهاد یه بازی وبلاگی رو به دوستاتون نمی‌دین؟ کافیه یه دونه طرح کنین و اعلام کنین.

Leave a Reply

:D :) :( :o 8) :eek: ;-( :grin: :wink: :arrow: :idea: :?: :!: :evil: O:) :-| :-* :-(( :poke: :love: :tired: :emotion: :party: :clown: :worried: :v X( :p